تبلیغات اینترنتیclose

پاپ آپ تبلیغات وبلاگدهی
متن آهنگ دانلود نرم افزار
آمارگیر دانلود آهنگ جدید
تبلیغات گوگل بازی آنلاین
آپلود کوتاه کننده لینک
پیچک ( احسان افشاری )
پیچک ( احسان افشاری )
شعر و ادب پارسی

ehsan afshari احسان افشاری



نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 25 فروردين 1395 توسط سید مجتبی محمدی |

برچسب ها : بادنما ( احسان افشاری ),

موضوع : | بازديد : 16

نوشته شده در تاريخ سه شنبه 20 بهمن 1394 توسط سید مجتبی محمدی |

 

نوستالژی 
شعرو دکلمه احسان افشاری
اهنگسازی ،تنظیم ،میکس و مستر : امیر سلطانی
عکس :محمد رضا مهربانی
گرافیست : میدیا تمری


نوستالژی 


نوستالژی، قیافه‌ی بیمار با تواَم
آیینه‌ی نشسته به دیوار با تواَم

نوستالژی ستاره‌ی چسبیده بر زمین
میل شدید مرگ،پس از چای دارچین

اِی آسمان گمشده بر سقف پایتخت
نوستالژی پرنده‌ی افتاده از درخت

آن روزها بهانه‌ی باران که داشتم
یک تکه ابر زیر سرم می‌گذاشتم

من هرچه دیده ام از دم خرداد دیده ام 
خواب دو چتر گم شده در باد دیده ام 

رد شد هوای آمدت از برابرم 
بوی بلال سوحته پیچید در سرم 

نوستالژی قرار ندارم قرار کو 
آن روزهای آبی بی بند بار کو 

من بوی موی گندمییت را شنیده ام 
اما هنوز خواب طلایی ندیده ام 

من قهرمان قصه ی ویرانی خودم 
تعبیر خوابهای زمستانی خودم 

من خواب دیده ام از پل تجریش میروی
با پای من به سمت خودت پیش میروی 

چشمم به راه بود و زمستان نمی رسید 
راه آهنی به مقصد تهران نمی رسید 

من را میان بهت خیابان گذاشتی 
تا دست روی شانه ی باران گذاشتی 

تهران مرا به خاک و خول خون کشیده ای 
پای مرا دوباره به جیحون کشیده ای 

پیش ازمنی که سر به بیابان گذاشته 
جیحون هزار عابر دیوانه داشته 

جیحون ادامه ی سفر آبشار بود 
یک رود خانه در شکم خاوریار بود

جایی که دستهای تو در دستم آب شده
جایی که ابر بر سر چترم خراب شدد

بی خود عبور کردی و با خود گریستی 
خمیازه های پنجره یعنی تو نیستی 

سنگ آخرین تلاش برای تلافی است 
یک پنجره برای دو دیوانه کافی است 

یخ میزنی و پیرهنی تن نمی کنی 
دیگر چراغ رابطه روشن نمیکنی

من در بهشت هیچ کسی را نداشتم 
پس پا برهنه پا به جهنم گذاشتم 

شطرنج در کنار تو کشتارگاه شد
پای توی مهرهای سفیدم سیاه شد

با انکه رخ نمودی و سرباز سوختم 
بیرون صفحه چشم به برد تو دوختم 

من دل به آن ستاره ی کوکی نبسته ام 
از پای نرده بان به تماشا نشسته ام 

دور از تو آن جهان موازی رصد نشد
دیگر قطاری از وسط کوچه رد نشد

بعد از سه‌شنبه‌ای که تو رفتی بهار رفت
آن روزهای آبی بی‌بند و بار رفت

تاریخ‌ها طلوع و غروبی نداشتند
تقویم‌ها سه‌شنبه‌ی خوبی نداشتند

دیوانه‌بازیِ من و طوفان شروع شد
بعد از تو مرگ و میرِ خدایان شروع شد

لب‌های قرمزت به دریغی بدل شدند
آن بوسه‌ها به خواب عمیقی بدل شدند

من زیر سنگ ماندم و خاکستری شدم 
چون سایه ای که پشت سرت می بری شدم 

آیینه را شکستم و تکرار کم نشد
یک آجر از بلندی دیوار کم نشد

دیگر به انتهای خیابان نمی‌رسم
با موی چتریِ تو به باران نمی‌رسم

باید که  پرده رو به خیابان درید رفت
ناخن به پست آیینه باید کشید و رفت 

یک عمر رو به سینه‌ی دریا گریستم
دریا اگر مرا نکُشد مرد نیستم

ماهی خطر نکن به تماشا نمی‌رسی
از لوله‌های نفت به دریا نمی‌رسی

دنیا به سمت عشق دری وا نمی‌کند
این چرخِ گوشت رحم به زن‌ها نمی‌کند

مریم تو بر صلیب نباشی نمی‌شود
زن باشی و غریب نباشی نمی‌شود

هرکوچه پشت پای تو گمراه میشود 
هرخانه بی تو خانه ی ارواح میشود 

مردم ولی برای تو جان می دهم هنوز 
بین دو کاج تاب تکان می دهم هنوز 

پشت درخت خاطره نابود میشوم 
سیگار برگ میکشی و دود میشوم 

اینجا کسی برای کسی بیقرار نیست 
من در کنار پنجره ام او کنار کیست 

او رفت و با ادامه شب هم قطار شد 
خاک ازسر کلاه پراندو سوار شد  

حتی برای بوسه ی اخر امان نداد
از کوپه ی قطار کلاهی تکان نداد

با هر قدم که فاصله فرسنگ میشود 
جاکفشی ام برای تو دل تنگ میشود 

باد آمدو به رخت و لباس بهار زد 
جارو به دست خاطره ها را کنار زد 

جارو کشید کوچه ی پاییزخورده را 
جارو کشید ادامه ی گنجشک مرده را 

جارو کشیدو فصل زمستان نمی رسید
راه آنی به مقصد تهران نمی رسید 

اِی زن‌ترین دقایقِ باران و روسری
پس کِی دوباره با تو ملاقات دیگری؟

جز داستانِ مرگ در این گنبد کبود
بین من و تو فاصله‌ی دیگری نبود

نوستالژیِ غروبِ مه‌آلودِ ما رسید
پیش از درود لحظه‌ی بدرودِ ما رسید

هرچند رفته‌ایم و
زمین خالی از صداست
تهران پُر از پیاده‌روی های ما دوتاست

 

 

احسان افشاری

 

 

 

برای دانلود و شنیدن این دکلمه ی زیبا اینجا کلیک کنید 

 

برچسب ها : دکلمه ی نوستالژی ( احسان افشاری ),

موضوع : دکلمه نوستالژی , | بازديد : 104

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 8 مهر 1394 توسط سید مجتبی محمدی |


دوستان من
به امید ثبت و ضبط لحظه های مشترک
" ناتنی " رو با عشق و احترام پیشکش می کنم
با سپاس فراوان از هنرمندی امیرسلطانی در خلق شاعرانه ی موسیقی متن ناتنی و رفیق دیر و دورم دارا آراد از گروه "دوناشین" که لطف همکاری رو از من دریغ نکرد
موثرترین راه برای تداوم نبض من و شعرم

 

دکلمه ناتنی ، احسان افشاری 

دانلود کنید 

 

شعر و صدا : احسان افشاری

زنِ تنها،زنِ مرد آزرده...زنِ از آینه سیلی خورده
زنِ از درد به خود پیچیده...تهِ فنجان زنِ دیگر دیده

مردِ مردودِ مدارا کرده...شکلِ یک عقده‌ی سر وا کرده
مردِ حمّالِ دو جین ویرانی..کفشِ بیرون زده از مهمانی

پُرم از وحشتِ انکار شدن...مثل تنهاییِ یک دلقکِ پیر
مثل یک پیریِ قبل از موعد...مثل یک پنجره‌ی غافلگیر

مثل کف‌بینیِ باد از کوچه...مثل نخ دادنِ یک کوچه به زن
مثل یک زن که پُر از تنهایی‌ست...پُرم از وحشتِ انکار شدن

 

قسمت اول خواننده دارا آراد

*
بند رختی  وسط طوفانم...دستم از پیرهنت کوتاه است
ابرها پشت سرم می‌گریند..اتفاقات بدی در راه است

لبِ یک پنجره‌ی لیمویی...باد و بوران گره می‌خورد به هم
شهر هم‌سفره‌ی طوفان می‌شد...حالم از پنجره می‌خورد به هم

من روانی‌تر از آنم که تو را...بعدِ ده سال فراموش کنم
آنچه در جانِ من انداخته‌ای...آتشی نیست که خاموش کنم

خواهرِ ناتنی‌ام می‌گوید...روی خرپشته خدا را دیده
با پسرخاله‌ی شیطان یک شب...سیبِ نفرین شده را بلعیده

روی دستان عرق کرده‌ی شهر...می‌دود تا به زمستان برسد
قول داده به عروسک‌هایش...که به مهمانیِ باران برسد

در شبِ جنگلِ اسرار آمیز...رد شد از گُرده‌ی خیسِ پل سرخ
مثل یک عطر فراموش شده...رفت تا خاطره‌ی یک گل سرخ

یک زنِ ساحره با جارویش...برده او را به تماشای بهار
خواهرم رفته که با این رفتن...گم شود لای درختان انار

خواهرم کاش از این خاک مریض...سهم تو شاخه‌ی میخک باشد
کاش غم‌بارترین دغدغه‌ات...شکمِ خالیِ قلک باشد

چه بخواهی چه نخواهی خواهر...سهم ما آینه‌ای از آه است
ابرها پشت سرم می‌گریند...اتفاقات بدی در راه است

از حبابِ نفسم می‌فهمم...چیزی از من تهِ دریا مانده
مثل جا ماندن قلاب در آب...بدنم در بدنت جا مانده

روحِ برخواسته از تابوتم...شعرِ بیرون زده از لای کتاب
من به نومیدیِ خود معتادم...ماهیِ مُرده نیانداز به آب

اسب‌ها بارِ نمک می‌بردند...به سرم زد که گریزان باشم
بزنم سمت خیابان‌خوابی...کتفِ در رفته‌ی تهران باشم

دکه‌ها بسته و میدان خسته...از دو تا سایه نشانی هم نیست
کوچه‌ها در بغلِ پاییزند...صندوقِ نامه‌رسانی هم نیست

همه رفتند فقط من دیدم...جاده از حرفِ سفر پا نکشید
پشت تنهاییِ خود صف بستم...هیچ‌کس کرکره بالا نکشید

همه بودند فقط من رفتم...تا به دروازه‌ی رویا برسم
از همین جاده‌ی بی‌رحم بپرس...من نمی‌خواستم اینجا برسم

همه رفتند فقط من دیدم...پنجره جِر زد و با طوفان رفت
بیخِ دیوار زنی بی‌سایه...از غبار آمد و با باران رفت

خواب دیدم که زنی در باران...بچه‌ای را دمِ یک خانه گذاشت
زنِ دیگر که به آن خانه رسید..زیرِ چادر زد و او را برداشت

زیرِ چادر زد و من را برداشت...برد تا گریه‌ی قنداقی سرد
برد تا رابطه‌ی پرده و باد...برد تا تجربه‌ی فصلی سرد

متولد شدم از تاریکی...پوست انداختم از گهواره
و فرود آمدم از پله‌ی ماه...روی غمناک‌ترین سیاره

تهِ انباریِ مغزم هر روز...یک بغل خاطره زندان کردم
آخرین تکه‌ی آغوشم را...تهِ صندوقچه پنهان کردم

بچگی‌های زمین یادم نیست...نطفه‌ی خانه‌نشین یادم نیست
خوابِ کوتاهِ جنین یادم نیست...تُف به این حافظه‌ی نامردم

سرخوشی‌های نفهمانه کجاست...شوقِ تعقیبِ دو پروانه کجاست
نقشه‌ی تا شده‌ی خانه کجاست...که به تابوتِ خودم برگردم

شهر با هیچ‌کسی کار نداشت...غیرِ یک منظره‌ی تار نداشت
برزخی بود که دیوار نداشت...پس به آیینه پناه آوردم

من و سنگینیِ آوارِ لَحَد...من و منها شدن از هر چه عدد
از الفبای اَزل تا به ابد...مضربِ تب به توانِ دردم

خواهر ناتنی‌ام می‌گوید..یک نفر خرخره‌اش را برده
آفتاب از سرِ یک بامِ بلند...همه‌ی بستنی‌اش را خورده

ابر می‌بارد و او می‌غرد...ابر می‌غرد و او می‌بارد
زیر پیراهنِ خاکستری‌اش...پَرِ گنجشک نگه می‌دارد

با درختانِ موازی در باد...مثل یک ابرِ پدر مُرده گریست
یک نفر نیست بگوید دختر...حلزونی تهِ این باغچه نیست

می‌روی،پنجره را می‌بندم...می‌روی،سایه به دنبالِ تو نیست
مدتی می‌گذرد می‌فهمی...پنجره،فکر،هوا؛مالِ تو نیست

پُرم از وحشتِ انکار شدن...مثل تنهاییِ یک دلقکِ پیر
مثل یک پیریِ قبل از موعد...مثل یک پنجره‌ی غافلگیر

مثل کف‌بینیِ باد از کوچه...مثل نخ دادنِ یک کوچه به زن
مثل یک زن که پُر از تنهایی‌ست...پُرم از وحشتِ انکار شدن

وقتِ ویران شدنِ این خانه...چشمِ بیدار فقط آینه بود
شاهدِ غیبتِ زیباییِ تو...آخرین‌بار فقط آینه بود

آخرین‌بار همین آینه بود...که تو را دید و خودارضایی کرد
چشم از دیدنِ مهمان‌ها بست...فقط از سنگ پذیرایی کرد

دیگر اِی خانه‌ی پیچیده به مه...جاده معنای رسیدن به تو نیست
برف با آن همه جا پایِ سپید...سرِ نخ‌های رسیدن به تو نیست

قبلِ پاییز تو غایب بودی...بعدِ پاییز تو غایب بودی
همه جا کافه‌نشینی کردم...آن‌ورِ میز تو غایب بودی

آن طرف‌تر نمِ باران هم بود...سرفه‌ی خشکِ درختان هم بود
ساعتِ خیره‌ی میدان هم بود...چشمِ بد دور،دو فنجان هم بود

آن‌ورِ میز تو غایب بودی...

آن‌ورِ میز هوا تاریک است...همه‌ی منظره‌ها کاغذی‌اند
وسطِ قابِ خیابانی سرخ...دو نفر شکلِ خداحافظی‌اند

زنِ تنها،زنِ مرد آزرده...زنِ از آینه سیلی خورده
زنِ از درد به خود پیچیده...تهِ فنجان زنِ دیگر دیده

مردِ مردودِ مدارا کرده...شکلِ یک عقده‌ی سر وا کرده
مردِ حمّالِ دو جین ویرانی..کفشِ بیرون زده از مهمانی

بازی از نیمه به اتمام رسید...سایه‌ی مرد به زن بازنگشت
سهمِ تفریحِ کسی دیگر بود...بومرنگی که به من بازنگشت

ما به تنهاییِ هم چسبیدیم...مثل چسبیدنِ رختی به کمد
دستِ رد خورده به هم برگشتیم...شکلِ برگشتنِ فریاد به خود

ما به تنهاییِ هم چسبیدیم...که نترسیم و هوایی بخوریم
فهمِ تنهاییِ ما ممکن نیست...بس که از ماده‌ی تاریک پُریم

یک سرِ کوچه به سرما وصل است...سرِ دیگر به غباری ممتد
دستم از خاطره‌ها بیرون است...مانده‌ام زیرِ فشاری ممتد

از همین پنجره‌ی لیمویی...می‌توانم به جهان اخم کنم
می‌توانم بزنم زیرِ تگرگ...صورتِ پنجره را زخم کنم

ناگزیرم که در این ساعتِ بد...پای دیوار ترُک جمع کنم
باید از کوچه‌ی سوزن خورده...لاشه‌ی بادکنک جمع کنم

خواهرم؛نیمه‌ی تاریک‌ترم...با تو در متنِ سفر خواهم مُرد
من که جای دو نفر زیسته‌ام...پس به جای دو نفر خواهم مُرد

سبز یعنی خَزه بستن در جوی...سبز یعنی سفری در باران
سبز یعنی خبری در گوشی...سبز یعنی درِ بیمارستان

خواهرم در شکمِ رویا بود...سرد و سرخورده به دنیا آمد
ابرها پشتِ سرم محو شدند...خواهرم مُرده به دنیا آمد

 

 

احسان افشاری


دوستان من
به امید ثبت و ضبط لحظه های مشترک
" ناتنی " رو با عشق و احترام پیشکش می کنم
با سپاس فراوان از هنرمندی امیرسلطانی در خلق شاعرانه ی موسیقی متن ناتنی و رفیق دیر و دورم دارا آراد از گروه "دوناشین" که لطف همکاری رو از من دریغ نکرد
موثرترین راه برای تداوم نبض من و شعرم

 

 

دکلمه ناتنی ،  احسان افشاری 

دانلود کنید 

 

 

دکلمه ناتنی ،  احسان افشاری 

دانلود کنید 

 

برچسب ها : دکلمه ناتنی ، احسان افشاری,

موضوع : دکلمه ناتنی : احسان افشاری, | بازديد : 168

نوشته شده در تاريخ شنبه 14 شهريور 1394 توسط سید مجتبی محمدی |

 

ترانه کوه : بابک خانقلی 


حالا که فاتح نیستی...کوهو پُر از باروت کن

دریا همین نزدیکیاست...خاکسترم رو فوت کن

با چشم‌های مه زده...هر روز خوابم می‌کنی

من کوهِ یخ بودم ولی...داری مذابم می‌کنی

دلخوش به چیزی نیستم...این برزخو زیبا نکن

با مشت می‌کوبم به در...بشناسم اما  وا نکن

با ابرها می‌خوابم و...از ابر بارونی‌ترم

فریادهای آخرت...می‌پیچه هر شب تو سرم

دریای من با دستِ تو...خاکسترِ اندوه شد

اِنقدر سنگ انداختی...تا رفته رفته کوه شد

دوزخ‌تر از آغوشِ تو...جایی برای من نبود

یک عمر موندم پای تو...پاداشِ من رفتن نبود

 


 احسان افشاری 

خواننده بابک خانقلی

موزیک : بابک خانقلی

خواننده : BaBak KhanGholi
ترانه : احسان افشاری
تنظیم : Ali Ghaderi
میکس و مستر : سعید هاشمی

 

بابک خانقلی

 

 

دیدن و شنیدن این ترانه زیبا در ادامه مطلب

برچسب ها : ,

موضوع : ترانه کوه : بابک خانقلی, | بازديد : 319

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 28 مرداد 1394 توسط سید مجتبی محمدی |


قرنطينه

از قرنطينه به تبعيد ببر مختاري
تو که نمرودترين آتش اين بازاري

مردم از بس که نمُردم ! کفنم خيس نشد
ابر من بر سر چتر چه کسي مي باري ؟

تو فقط خاطره ايي باش و به من فکر نکن
من خوشم بر لب اين پنجره با سيگاري

من چه خاکي سر آن خاطره ها بگذارم
تو اگر سايه به ديوار کسي بگذاري؟

آه از اين وحشت يک عمر به خود پيچيدن
در زمستان پتو اين همه شب بيداري

گسلي زير همين فرش برايم بگذار
نامه نه خاطره نه ، زلزله ايي آواري !

مرگ دلخواه ترين حسرت من بود ولي
مرگ با له شدگان تو ندارد کاري

 


احسان افشاري

  از کتاب بيگانه .. نشر نيماژ

برچسب ها : ,

موضوع : کتاب بیگانه احسان افشاری, | بازديد : 129

نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 28 مرداد 1394 توسط سید مجتبی محمدی |

تا مُهر تو را بر سر سجاده ببینم
از هر طرفی تیغ جلاداده ببینم

وقتی چمدان باز کنی دلهره دارم
یک چتر و دو تا چکمه آماده ببینم

اینگونه ورانداز نکن آینه ها را
زود است تو را تن به سفرداده ببینم

بر روی لبم شعر شدی و نگرانم
این شعر خودی را لب جاده ببینم

ای قهوه شیرین شده با قاشق رویا
تلخ است تو را از دهن افتاده ببینم

پُر می شوم از میل جنایات و مکافات
هر وقت دو تا عاشق دلداده ببینم

من بغض فرو می خورم و جای تو خالیست
هر جا که دو تا صندلی ساده ببینم

 

احسان افشاری

 

برچسب ها : ,

موضوع : کتاب بیگانه احسان افشاری, | بازديد : 127

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 29 تير 1394 توسط سید مجتبی محمدی |

 

خواننده : علیرضا حق‌شناس           

(مربوط به برنامه‌ی "قبول باشه" از شبکه‌ی آفتاب استان مرکزی)

چقدر زیباست دل دادن...چقدر زیباست این جاده
دوباره دعوتم کردی...به این مهمونیِ ساده

همین احساسِ دل بستن...برای من یه اعجازه
فقط فانوس روشن کن...مسیرِ جاده‌ها بازه

می‌ترسم تو دوراهی‌ها...رسیدن غیرممکن شه
یه عاشق با دوتا قبله...نمی‌تونه که مومن شه

من از این قبله‌ی روشن...نمی‌خوام چشم بردارم
قبولم کن که این شب‌ها...یه حالِ دیگه‌ای دارم

از این دنیای دلواپس...پلی رو به تو می‌سازم
به جز آغوشِ سجاده...به هیشکی رو نمی‌ندازم

به خاک افتادم و دیدم...یکی هر لحظه با من بود
همین حسِ زمین خوردن...شروعِ سجده کردن بود

**

می‌ترسم تو دوراهی‌ها...رسیدن غیرممکن شه
یه عاشق با دوتا قبله...نمی‌تونه که مومن شه

من از این قبله‌ی روشن...نمی‌خوام چشم بردارم
قبولم کن که این شب‌ها...یه حالِ دیگه‌ای دارم

 

 

احسان افشاری

 

خواننده : علیرضا حق‌شناس           

 

علیرضا حق شناس

 

دیدن و شنیدن این ترانه در ادامه مطلب

برچسب ها : ,

موضوع : ترانه : فانوس : علیرضا حق شناس, | بازديد : 277

نوشته شده در تاريخ دوشنبه 29 تير 1394 توسط سید مجتبی محمدی |

 

" از یه جا به بعد "

فکرشم نکن
از تو سرد شم
کوچ کن که من...
کوچه گرد شم
من به این عذاب
تن فروختم
با تو یخ زدم
بی تو سوختم
جاده پر غبار
ماه روشنه
این ستم ترین شکل رفتنه
واسه رد شدن   کار ساده کن
از غرور من استفاده کن
از یه جا به بعد
زخم می خوری
از یه جا به بعد دیگه می برُی
از یه جا به بعد دم نمی زنی
واسه روحتم قبر می کنی
پای من بزار هرچی باختم
من که از یه کوه دره ساختم
پای من بزار بغض آخر رو
نه سبک نکن این شکنجه رو
از تو خالیم از خودم پُرم
من بدون  تو خاک می خورم
روح من پر از کَنده کاریه
سخت  بهترین یادگاریه
از یه جا به بعد زخم می خوری
از یه جا به بعد دیگه می بری
از یه جا به بعد دم نمی زنی
واسه روحتم قبر می کنی


احسان افشاری 

خواننده : منصود در یا بیگی

موزیک :  محمد زر نوش

 

احیان افشاری    ehsan afshari

 

دیدن وشنیدن این ترانه زیبا در ادامه مطلب

 

برچسب ها : ,


نوشته شده در تاريخ يکشنبه 14 تير 1394 توسط سید مجتبی محمدی |

 

تاب چوبی

 

رو تاب چوبی شال توجا موند 

 برف زمستون شالت رو پوشوند

روتاب چوبی وقتی می شینم

میون ابرا تو    رو می بینم

رو تاب چوبی خوابت رو  دیدم

تو ی  سبد موند باغی که چیدیم

شب های رویا با هم دویدیم

رو تاب چوبی شال توجا موند 

برف زمستون شالت رو پوشوند

رو تاب چوبی خوابت رو دیدم

دیدار با تو دیدار مرگه

حس یه فانوس زیر تگرگه

لبخند صبحی بغض غروبی

پیدات نکردم رو تاب چوبی

 

رو تاب

       چوبی

              خوابت رو دیدم

 

احسان افشاری

ehsan-afshari

 

 

نماهنگ این شعر زیبا در ادامه مطلب

برچسب ها : ,

موضوع : ترانه : تاب چوبی احسان افشاری, | بازديد : 291

نوشته شده در تاريخ يکشنبه 19 بهمن 1393 توسط سید مجتبی محمدی |

دکلمه یادداشت

 

شاعر در این زمانه‌ی تنها
دلشوره‌ی تمامِ قرون است

در سرزمینِ ماه گرفته
ساعت همیشه راس جنون است

آن سوی پرده‌های حصیری
هوهوی تازیانه می‌آمد

از کوچه‌های سرخِ زمستان
تنهایی‌ام به خانه می‌آمد

روحی که پشت پنجره دیدم
رقاصِ کافه‌های عدم بود

در گوشِ کوچه‌های زمستان
تنها صدا،صدای عدم بود

تنهایی‌ام زنی‌ست که هر شب
همخوابه‌ی تمامِ صداهاست

یک زن که از تمامِ جهانش
چیزی به جز سکوت نمی‌خواست

تاریکیِ تمامِ زمینم
غربت‌کِشِ عبورِ زمانم

تنها مگر به سیلیِ سیلاب
خود را از این جنون بتکانم

من پیشگوی فاجعه بودم
دیوانه‌ای که غارِ خودش بود

در سالنی به وسعتِ هستی
تنها در انتظارِ خودش بود

آری منم تفاله‌ی خلقت
محصولِ یک دعای نکرده

آدم گریزِ قبله‌ی متروک
شیطانِ سجده‌های نکرده

آری منم ترانه‌ی اندوه
خاکسترِ رباعیِ خیام

مردی که جرعه جرعه زمین ریخت
در خواب‌های یک زنِ بدنام

من هر چه برگ دور و برم بود
صرفِ حروفِ باطله کردم

ته مانده‌ی حضورِ خودم را
با نیستی معامله کردم

دنبال یک نگاهِ موافق
هر جای شهر سایه کشیدم

در عمقِ کوچه‌های بزهکار
از سایه‌ها کنایه شنیدم

تاوانِ خنده‌های مکرر
بغضِ دقایقِ سگی‌ام بود

بعد از تو این هوای سرنگی
تنها رفیقِ تو رگی‌ام بود

مقصد کجاست،رفتن و رفتن
از باد راهِ خانه نپرسید

من از تبارِ سوختگانم
از من شناسنامه نپرسید

من انتشارِ مزه‌ی خونم
دلشوره‌ی تمامِ قرونم

یادم نیار چشمِ تَرم را
آوارهای پشتِ سرم را

بهتر که سهمِ خاطره باشی
طوفانِ پشتِ پنجره باشی

ما هر دو از قبیله‌ی دردیم
چیزی به هم اضافه نکردیم

دعوت به انصرافِ خطر باش
مومن به عشقِ زودگذر باش

دیگر به اعتراف رسیدم
اِی اتفاقِ دست نخورده

برقی که قعرِ چشمِ تو دیدم
نورِ ستاره‌ای‌ست که مُرده

هی تکه تکه چوب بیانداز
تا شعله بی‌قرار بماند

هی تکه تکه چهره بسوزان
شومینه گرمِ کار بماند

آه اِی قطارِ منحرف از ریل
دنبال ایستگاهِ خودت باش

از اشتباهِ رابطه بگذر
جبرانِ اشتباهِ خودت باش

با کوپه‌های شن‌زده رفتم
در ساعتِ تگرگ رسیدم

با قاشقِ خمیده‌ی شعرم
جان کندم و به مرگ رسیدم

شالِ تو روی چوب لباسی
پیچید دورِ گردنِ خانه

کنجِ اتاق برزخی‌ام کرد
این قتل عام‌های شبانه

مرگ از دریچه‌ها معما
بر خوابِ شهر سایه کشیده

از زیر پای عالم و آدم
هر روز چارپایه کشیده

من از تو یادگار ندارم
غیر از همین جنونِ تماشا

غیر از مسیرهای نرفته
غیر از قرارهای مبادا

پشتِ کدام صورتِ بودن
پنهان کنم حماقتِ خود را

باید کجای خانه بریزم
شن‌زارهای ساعتِ خود را

آینه‌ها دروغ نگفتند
من چهره در سراب کشیدم

از وحشتِ خروس شنیدم
خود را به رختخواب کشیدم

باید که در خودم یَله باشم
صیاد و طعمه و تله باشم

می‌ترسم از روایتِ آوار
از سنگ‌های پنجره آزار

می‌ترسم از بخارِ دهان‌ها
از جیک و پوکِ تیر کمان‌ها

می‌ترسم از پرنده‌ی آزاد
از دست‌های خونیِ صیاد

دل خوش نکن به آن‌ورِ میله
آنجا کرانه‌های خروش است

پرواز را به خاطره بسپار
این آسمان پرنده ‌فروش است

بیرون شروع دربه‌دری‌هاست
دارالعماره‌ی ننه سرماست

بشنو صدای هق‌هقِ ابرم
من واپسین دقایقِ ابرم

خط خورده‌ی جهانِ مچاله
یک سوگواریِ همه ساله

از عشق خُرده برده ندارم
جز سیبِ گاز خورده ندارم

چشم از غروبِ منظره بستم
تا در خودم گریسته باشم

جدی نگیر فلسفه‌ها را
من زیستم که زیسته باشم

ما بر درختِ رابطه هر بار
نقاشیِ فریب کشیدیم

با فکرِ آن بهشتِ معلق
در کافه‌ها دو سیب کشیدیم

سیلی بزن کبود ترم کن
سنگین بچاق و دودترم کن

چرخی بزن که کام بگیرم
از قلبم انتقام بگیرم

من با خودم قرار ندارم
تابوتم و مزار ندارم

در مشتِ بسته‌ی چمدانم
چیزی به جز غبار ندارم

سرقفلیِ مغازه‌ی دردم
جز شعر کسب و کار ندارم

حُکمت قبول،دست بخوابان
من جرئتِ قمار ندارم

سگ لرزه‌ی درختم و دیگر
جز یک زبانِ هار ندارم

سگ لرزه‌ی درخت ندیدی
اِی میوه‌ی نشسته به کرسی

باید که عمقِ سوختنم را
از جعبه‌های میوه بپرسی

آری منم که وقتِ تلافی
قلبِ تو را به درد نیاورد

دیوانه‌ای که هر چه تبر خورد
ایمان به فصلِ سرد نیاورد

من در غبارِ خاطره‌ها گم
تو در نقابِ منظره‌هایی

او منتظر کنار درختان
لعنت به این هوای سه‌ تایی

من را ببند،پنجره کافی‌ست
بیرون سکوتِ هرزه‌ی برگ است

تصویرِ کاج‌های خیابان
آوازِ دسته‌جمعیِ مرگ است

دیوانه روحِ دربه‌درش را
در کوچه جا گذاشت،نگردید

من رفته‌ام که بازنگردم
دنبالِ یادداشت نگردید

 

 احسان افشاری

http://ali-sokoot.mihanblog.com/

 

شنیدن این اثر زیبا در ادامه مطلب

برچسب ها : ,

موضوع : دکلمه یادداشت،احسان افشاری , | بازديد : 712

صفحه قبل 1 2 3 4 5 6 7 ... 9 صفحه بعد